Mijn 2e opname in korte tijd.

HOE IS HET NU ?

Een tijd geleden heb ik laten vallen dat ik nog een stuk zou gaan schrijven over mijn laatste opname. Op het moment ben ik bijna een half jaar alweer opname vrij. Klinkt als een goed teken toch zou je zeggen, maar niet is minder waar. Toen mika uit mijn leven verdween in combinatie met de lange opname die volgde, merkte ik dat ik me meer alleen voelde dan normaal. Ik miste een maatje en voelde me meer alleen als normaal. Op het moment dat ik uit mijn laatste opname kwam(vertel ik in het volgende kopje meer over.) Waren we hard bezig om een nieuwe stichting te zoeken, maanden zijn we bezig geweest en uiteindekijk kreeg ik te horen dat onze woongroep als klinisch herstel ofwel als opname nu werd gezien en niet als een woonvoorzien. Dit betekende dat een hulphond niet meer welkom was en we geen nieuwe hond gingen trainen. Ondanks dat de wet zegt dat het nergens geweigerd mag worden. Miin wereld stortte echt in op het moment dat ik het hoorde, ik had zolang mijn best gedaan om uit opname te blijven en was er al jaren mee bezig, het was mijn droom….en die droom is voor de komende jaren nog niet haalbaar . Het is jammer dat daar steeds meer moeite mee komt. Mijn droom viel in duigen en het bracht me onwijs veel verdriet. Nu de winter er weer is en de vele tegenslagen van dit jaar nu pas proberen een plekje te geven , merkte dat ik weer veel somberder ben en weinig kan hebben.

De ervaring van mijn laatste opname

Het was op een dag dat ik alleen maar kon staren,ik was weer in de war, niks kwam meer binnen en van de eerste 2 weken kan ik me bijna niks herinneren. Met een crisismaatregel werd ik met de ambulance naar de kliniek in leiden gebracht. Daar heb ik 2 weken gezeten. Het enige wat ik me eigenlijk nog kan herinneren is dat ik de eerste 5 nachten onder toezicht in de separeer sliep. Soms zat ik uren op de grond voor me uit te staren, te huilen en ik begon te hallucineren. Was weer iets nieuws ofzo. Ik zag spinnenwebben op mijn handen en had het gevoel dat er continu iemand was die naar me keek. Ik was erg achterdochtig. vertrouwde niemand. Na die dagen heb ik 1,5 week zowat 1 op 1 begeleiding gehad. Ik mocht niet mijn eigen slaapkamer in, waardoor ik me het liefste nestelde met een dekentje op de bank, tv kijken in een comfortroom. Daar was het stil, was ik alleen. Begeleiding kwam regelmatig kijken. In dat opzicht is die afdeling in meerdere dingen verbeterd, voorheen had ik hele slechte ervaringen. Werd soms na een dag gewoon naar huis gestuurd, moest de crisis maar uitzitten. Maar dit keer leek het bij iedereen duidelijk, de crisismaatregel werd verlengt. Na 2 weken was er plek bij kristal, de plek waar ik eigenlijk iedereen ken en waar ik altijd kom. Daar hebben we 8 weken lang zitten nadenken over hoe we mij traumatherapie kon krijgen zonder dat ik mijn woning na drie maanden kwijt zou zijn en dus geen woonplek meer had. (Super fantastisch al die regels in de wet en in de ggz), maar na weken overleggen, nadenken is er niks uitgekomen. Duidelijk was wel nu dat er PTSS was vastgesteld dat we er wel iets mee moesten doen. Het probleem zat het hem in dat ik 7 trauma’s heb en dit niet in kort termijn behandeld kan worden. Ik zou eigenlijk de therapie voor een aantal maanden klinisch moeten doen, maar dit ging niet omdat ik dan mijn woonplek kwijt zou zijn. Toen het hoge woord daarover uit was heb ik nog 2,5 opgenomen gezet, in totaal 11 weken opgenomen geweest, wat close naar de streef datum stond wanneer ik mijn huis kon kwijtraken. We zijn toen een medicijn gestart. Na 2,5 week met wel wat bijwerkingen leken de bijwerkingen pas echt te komen toen ik eenmaal thuis was. Ik kreeg het benauwd, had oorsuizen, had moeite met mijn evenwicht, ik had geheugenproblemen en vaak een erge hoge hartslag. (1x was het 175 in rust en ben daar toen echt van geschrokken. Na mijn opname ging het even iets beter, maar al gauw sloeg het na een klein aantal maanden om. Waardoor ik nu wel redelijk onstabiel weer ben, ook in mijn emoties. Ik probeer er alles aan te doen om uit opname te blijven, maar mijn angst is dat ik dat niet lang meer kan volhouden.

En nu?

Voor nu zijn volop de feestdagen aan de gang, we zijn aan het kijken voor een hondenuitlaatservice en/ of een zorgboerderij waar ik kan leren paardrijden. Verder ben ik bezig met een kerstbundel te schrijven om deze in later stadium uit te gaan geven. Ook mijn levensverhaal ben ik nog mee bezig, volgend jaar krijg ik daar hopelijk hulp van iemand bij. Verder hoop ik dat ik uit opname kan blijven. En is het nu tijd om langzamerhand stap voor stap de dingen te gaan verwerken die er het afgelopen jaar allemaal gebeurd zijn.

Bedankt voor het lezen van mijn blog, het zou leuk zijn als jullie mijn blog wat bekender willen maken en willen delen met de mensen die je kent. Het is belangrijk zo kan ik meer dingen in de toekomst organiseren, vooral onder de knutselfanaten die deze blogs lezen.

-Steffanie’s wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s