Update van de werkelijkheid.

Stil aan begint mijn blog schrijven moeilijk te worden. Niet omdat ik het niet wil, maar gewoon omdat de inspiratie soms ver te zoeken is. Terwijl schrijven en creativiteit bezig zijn juist dingen zijn die me lekker bezig houden. Waarin ik mijn emoties en gevoelens kan uiten. Werk kan creëren wat andere herkenning kan geven of wellicht kan inspireren.

Voorheen schreef ik veel over mika, de hulphond die ik zou krijgen. Jullie konden volgen hoe de trainingen voor een groot deel liepen. Toch vertelde ik niks anders. Mika is door omstandigheden helaas niet meer mijn hond. In het afgelopen half jaar ben ik veel opgenomen geweest. Er zijn in die tijd veel dingen gebeurd, ook tijdens de opnames. Dingen die ik moeilijk vind te bespreken en waar veel mensen geen idee hebben wat er dan is gebeurd. Maar zoals menig mens wel weet, ben ik een heel open persoon. Dus hieronder schrijf ik een stuk. Mijn beleving. Het kan heftig zijn. En dan bedoel ik heel heftig. Dus het volgende stuk is lezen op eigen risico. Ondertussen ben ik bezig met mijn levensverhaal op papier te zetten en daar een boek uit willen creëren en uitgeven uiteindelijk. Stukken die ik nu dus soms zal schrijven zullen een soort sneak peaks zijn van een deel van mijn verhalen voor in mijn boek die ik wil gaan publiceren.

MAART 2020

Het is een moeilijke tijd. De druppel deed de emmer overlopen nadat er teveel achter elkaar gebeurde. Mijn hoofd was een chaos. Ik werd met een in bewaringstelling opgenomen. De ambulance haalde me op. Ik was in de war, staarde veel, niks kwam meer binnen. Ik was moe, ik was het zat. Ik werd naar de ggz in leiden gebracht. Daar eenmaal aangekomen werd ik in een pcu kamer gezet met camera. Een pcu kamer is eigenlijk een soort wachtkamer maar dan veilig gemaakt. Grijze steriele poefen en bankjes….of nja alles waren eigenlijk blokken. Een soort leerspul. Het gaf geen fijne omgeving. Het was inmiddels ongeveer half 10 savonds, hele dag waren we al bezig om mij op te nemen nadat het niet meer verantwoord was om thuis te blijven. Uren lang tikte voorbij, buiten was het pikdonker, de moeheid sloeg in, maar meer dan staren kon ik niet. Gele vloer, geel en lichtgroene muren…vol met vlekken, tekeningetjes. De tl balken met dat enorme led licht maakte het er niet beter op. Het voelde er kil. Uren tikte voort en maar voort. Tot de arts na een paar uur kwam, inmiddels waren al zeker 6 uur verstreken. Al die tijd in de gaten gehouden door de camera. En toen ik eenmaal de arts sprak(een lieve lange vrouw met blond haar), was zij degene die het niet vertrouwde. Ze kwam me mededelen dat ik in de sepereer moest, maar dat ze daar geen plek meer hadden. Dus midden in de nacht werd ik weer terug gereden met de ambulance naar het terrein waar ik zelf ook woon. Het was inmiddels rond kwart voor 5 sochtends. En was beland op de KIZ een intensieve afdeling voor mensen met erge complexe en ingewikkelde problemen. En daar begon mijn verhaal, een lange witte gang leidde mij naar de achterste afdeling. De spanning is hoog. Uit verhalen heb je wel gehoord dat het onmensenlijk en niet okay. Daarom is de regel eigenlijk “zo snel mogelijk er weer uit”, dus de meeste mensen zitten er niet langer in dan een nacht of een dag. Maar ik was in de war. Net een diepe dierbare verloren, veel stress, veel omgevingsfactoren die stress gaven, maar waar ik niks mee kon doen. Ik putte mezelf uit, afleiding zorgt ervoor dat ik bepaalde gevoelens en gedachtes kan uit stellen. Helaas lukt dat redelijk, totdat de bom barst en ik het niet meer vol houd. En dat gebeurde. Ik kan me weinig van de eerste 2 weken herinneren. Ik heb toen de tijd 5 dagen in de separeer gelegen, elke keer als ik langer dan een uur op de groep zat moest ik weer terug naar de separeer, omdat het gewoon echt niet ging en ik gevaarlijk voor mezelf was. Er zijn veel nare dingen gebeurd, dingen die ik liever niet bespreek. Dit omdat het voor mij erg traumatisch is geweest. Ik wil niet zeggen dat het echt een trauma is, maar ik heb er wel last van.

Op momenten dat je denkt dat je het ergste wel gehad hebt, elke dag hopen dat je eruit mocht, kwamen artsen elke dag langs. Soms zelfs meerdere keren ook psychiaters en elk uur of anderhalf uur kwam er 2 man begeleiding kijken, soms moest ik naar de wc, soms brachten ze eten. Maar eten kon ik op dat moment niet goed. Zelfs toen ze chips en chocolate chip cookies mee gebracht hadden. De rust hielp me wel, ik was vaak rustig. Vaak zat ik met mijn knieën in een gedoken. Vaak huilend, soms viel ik in slaap en soms kwam alles eruit kon ik mijn emoties en acties niet tegen houden. De enerlaatste dag, de dag voor ik werd overgeplaatst naar de afdeling waar ik normaal zat….toen ging het helemaal fout. Ik ga niet vertellen wat er is gebeurd. Maar in de separeer is alles van een soort dik spijkerstof wat niet kapot te krijgen is. Kussen, dekens en de kleding die je eraan moet. Met shirt en kortbroekje of een lange jurk. Er waren daarin 2 kleuren donkerblauw en rood. Ik keek regelmatig om me heen. Een 6 hoekig hok met groene muren,witte balken en deur. Een krijtbord op een oude deur die vroeger de 2 separeer ruimtes geconnecte met elkaar. En verder een ruit met enorm dik glas wat niet te breken is waar je lichtelijk daglicht van krijgt en toch af en toe iets ziet bewegen. De tijd tikte voort en uiteindelijk heb ik maar 6 weken in totaal opgenomen gezeten geloof ik. Eenmaal op de bekende afdeling leek het langzamerhand weer naar de betere kant toe te gaan. Maar helaas was dat voor korte duur. 10 weken later was ik weer opgenomen voor 2 weken. Ze dachten dat ik het thuis wel kon doen en stuurde me snel weer naar huis. Het gevolg was dat ik binnen een week weer met een verplichte opname opgenomen werd. In mijn volgende blog zal ik mijn verhaal vertellen over deze opname en hoe ik deze ervaren heb.

Hoe nu verder en wat gaat de indeling van de blog worden?

Ik heb een paar suggesties. Wellicht is er iets wat jullie nog graag zouden willen lezen.

– Ik ben van plan verhalen te gaan schrijven

– meer gedichten te maken

– creativiteit delen

– Musicaliteit delen

– een positiviteits kopje maken waarin fijne herinneringen komen, dingen waar ik trots op ben, leuke quotes etc.

Het is tijd dat deze blog weer gaat draaien. Ik hoop dat deze blog jullie geïnspireerd heeft en ik zou het leuk vinden als jullie het gaan delen. Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!

– Steffanie’s wereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s