Dagboek verhaal- Een hoofd vol zorgen.

Vooraf

Voordat je dit gaat lezen wil ik de kwetsbare mensen onder ons een waarschuwing geven. In deze blog ga ik namelijk wat vertellen over kopingsmeganismes waaronder 1 van mijn kopingsmeganismes automutileren. Er zal kort verteld worden hoe ik hierin sta, wat mijn ervaring is in mijn omgeving en hoe endorfine werkt. Er zal geen inhoudelijke details worden gegeven van hoe het gedaan word en er worden geen adviezen gegeven of stimulansen om dit te gaan doen. Ben je erg gevoelig en wil je hier toch liever niks over lezen? Dan is er een mogelijkheid het kopje over te slaan en verder te lezen bij het volgende kopje. In dat kopje zal ik vertellen hoe ik me de afgelopen week heb gevoeld, waar ik mee zit en hoe mijn emoties werken. Ik wens je veel plezier met lezen!

Zorgen en kopingsmeganismes

Iedereen heeft wel is zorgen, iedereen kampt wel is met zorgen. Zorgen waar je last van hebt, die je dagen, soms weken of maanden en soms wel jaren kunnen achtervolgen. Zorgen die je wel of niet in de hand hebt, maar hoe dan ook je zit ermee en het achtervolgd je. Een ieder gaat hier weer anders mee om. De een bouwt een muur om zich heen om zich te beschermen, de ander gaat schelden, de ander gaat drinken. Het is het kopingsmeganisme waar we dan over praten. Handelingen die we doen om erdoorheen te komen ongeacht of het dingen waren die we wel of niet zelf in de hand hadden. Dingen die we doen om te overleven. Ook ik heb kopingsmeganismes en nee ik ben er niet trots op. Ik drink niet, ik rook niet, ik schreeuw niet op deze momenten, maar ik ben wel iemand die niet goed met emoties om kan gaan en het op mezelf af reageer. Dus als het mij teveel word en ik heb geen overzicht meer in mijn hoofd dan ontstaat er een soort error en soms is de een erger dan de ander. Ik kan heel moeilijk met mijn emoties omgaan. Ik ben iemand die een masker op zet en zo mezelf bescherm voor mijn emoties. En niet alleen die voor mezelf, maar ik ben als het ware een echte spons en emoties van anderen zuig ik echt heel makkelijk op. Soms is het voor mij heel moeilijk om dan een onderscheid te maken of de emoties dan van mezelf zijn of van een ander of dat ik emoties kreeg door een ander. Dit heeft wellicht ook wel met mijn autisme te maken. Ik plan expres veel dingen in, althans niet altijd expres want vaak denk ik dat het wel kan, dat het wel past, maar achteraf blijkt dat het veel te veel is. En vaak merk ik dit pas aan het eind van de dag. Hierdoor heb ik alles de hele dag opgespaard, geen spanning die ik gevoeld heb of in ieder geval niet opgemerkt heb, tot het moment komt dat het me teveel word of dat er gevraagd word in welke fase ik van mijn crisisplan zit. En vaak merk ik dit pas op als ik het niet meer trek en vaak is dit dan eind van de middag en in de avond. En daar komt mijn kopingsmeganisme dan in werking. Ik automutileer mezelf. Dit betekend niets minder dan jezelf bewust beschadigen. Gek is dat he? Blijf verder lezen en ontdek in het volgende stukje wat zelfbeschadiging is.

Wat is Automutilatie?

Ik ben er niet trots op, maar ik ga het wel uitleggen. Er heerst in Nederland nog steeds een taboe rondom zelfbeschadiging. Het mag er niet zijn, littekens en wonden moeten bedekt blijven. Mensen vinden het vaak eng om te zien en schrikken er vaak van. En dat begrijp ik volkomen! Ik begrijp dat het eng is, dat je schrikt, ik begrijp zelfs dat je misschien denkt dat het niet normaal is. Het is moeilijk om te zien. In mijn omgeving merk ik dit ook en juist omdat ik dat begrijp vind ik het echt niet erg om rekening te houden met mensen en soms langen mouwen te dragen. Ikzelf beschadig mezelf door te snijden. Dit voornamelijk op mijn armen. Ik begon hier denk ik mee toen ik een jaar of 15/16 was en ik ben nu 23. Dit begon heel onschuldig eigenlijk door mezelf te knijpen, maar op het moment dat ik dat deed voelde ik een soort opluchting en uiteindelijk ging het van kwaad tot erger en werd het een verslaving. Sport je wel is? Daarna voel je je ook altijd zo opgelucht toch? Je voelt je een soort van lichter, ontspannender en kan alles even wat makkelijker loslaten. Het gelukshormoon endorfine zorgt hiervoor. Endorfine komt vrij bij het sporten, maar helaas ook bij automutileren. Helaas duurt dit gevoel maar voor even en op een gegeven moment is het niet meer genoeg en daarom creëer je dus een verslaving, want je hebt steeds meer en meer nodig. Ik praat het absoluut niet goed. In het begin schaamde ik me enorm ervoor. Ik heb het enorm lang verborgen gehouden. Deed het altijd op mijn bovenbenen dus niemand die het zag, met de zomer niet en met de winter niet. Later is dit wel boven water gekomen en bleek dat ik natuurlijk wel hulp nodig had. Ik heb nu nog steeds hulp. Soms schaam ik me nog steeds. Jaren lang toen ik mezelf ook ging snijden op andere lichaamsdelen heb ik alleen maar lange broeken en lange mouwen gedragen, ook in de zomer, maar dit was zo warm. Als eerste besloot ik weer een korte broek aan te doen, dit nog wel over mijn knieën, daarna korter dan mijn knieën en later korte mouwen. Enkel op sommige plekken en bij sommige mensen, of als mensen het nog niet weten draag ik nog lange kleding in de zomer. Op een gegeven moment toen ik eindelijk weer korte mouwen ging dragen voelde ik zo’n bevrijding, ik kon weer mezelf zijn, ik hoefde mezelf niet meer te verbergen, het was goed zo. Ik werd nog steeds wel aangekeken op straat, maar er kwamen ook mensen naar me toe die me stoer vonden dat ik zo over straat liep en respect voor me hadden. Dat heeft me wel erg geholpen om mezelf te blijven en zoiets te hebben….Dit is wie ik ben, dit is wat je krijgt. Ik ben er nog steeds niet trots op, ik wil er nog steeds mee stoppen, maar ik ben er mee bezig. Het is inmiddels niet alleen meer als ik me rot voel maar ook een verslaving. Het is niet zo dat ik alleen maar snij om de verslaving, ik doe het wel echt alleen maar als ik echt slecht in mijn vel zit, maar ik weet dat ik er hard mee bezig ben en ooit kom ik er vanaf.

De afgelopen week

Ook de afgelopen week had ik veel aan mijn hoofd. Ik kreeg het niet meer op een rijtje. We zijn bezig om te kijken of ik intern naar een andere woning kan verhuizen omdat ik steeds gepest word, ik mis mijn oude behandelaar ontzettend erg, ik ben ontzettend in strijd met mijn gewicht….Ik was namelijk een maand op zich best goed bezig met diëten, maar ik was niks afgevallen dus ik was erg teleurgesteld daarover. Ik voel me zo ongelukkig met het gezonde eten en het vele sporten, maar het moet er gewoon af. En zo zijn er nog meer zorgen die ik gewoon geen plekje kan geven. Ook gewoon heel veel dingen uit het verleden. Het zijn allemaal bollen wol die allemaal in de klit zitten en door elkaar heen zitten met elkaar. Ik heb er geen overzicht in en het is net alsof ik niks kan loslaten. Vanaf het moment dat mijn oude behandelaar ook weg is ben ik erg mijn dagen vol gaan plannen zodat ik die emoties maar niet hoefde te voelen, zodat ik niet zo hoefde te piekeren. Tuurlijk weet ik dan wel dat de klap snel zal volgen en die kwam. Het masker op mijn gezicht verdwijnt dan, ik kan dan niet meer vechten tegen de emoties, ik kan ze niet meer verstoppen. Gevolg is dan dat alles als een soort van vloedgolf over me heen komt en ik helemaal vast loop, niks kan hebben en echt letterlijk overspoeld word door alles. Ik deed er alles aan om er allemaal maar niet meer over na te hoeven denken, het deed veel te pijn om erover na te denken en nog steeds eigenlijk. Het moment dat mijn masker dan weer van mijn gezicht valt is voor mij een moment dat die vloedgolf me overspoeld en ik het gevoel heb geen kant op te kunnen. Alsof ik vastgebonden zit en gedwongen word om er mee geconfronteerd te worden. Ik kan niet wegrennen, ik kan geen kant op….ook al zou ik dat nog zo graag willen. Dus afgelopen week met alles wat me weer overspoelde, ging het weer even niet zo lekker. Ik was moe, ik was depressief, ik had het gehad, het gevoel alsof iedereen tegen me was. Echt negatief. Vandaag lijkt het wel weer ietsje beter te gaan, maar dit komt waarschijnlijk omdat ik de kracht en energie weer heb om mijn masker op te trekken en emoties weg te stoppen. Het is gek want normaal als ik zo hoog in de spanning zit blijft dit ook wel een aantal flinke dagen hangen. Dus ik vrees dat mijn masker snel weer af zal vallen. Je vraagt je ook af wanneer het is ophoud en wanneer je is even zorgeloos kunt zijn zodat je echt kunt genieten van dingen. Gelukkig komt mijn lievelingetje Mika(mijn hulphond) morgen weer, dat is het enige waarbij ik me echt even gelukkig en zorgeloos voel op dat moment.

Dit keer was het een lange blog. Ik hoop dat je het interresant vond, volg vooral mijn blog, delen word gewaardeerd en reacties en likes zijn altijd welkom.

-Steffanie’s wereld

2 gedachtes over “Dagboek verhaal- Een hoofd vol zorgen.

  1. Lotus Lilly zegt:

    Hej, goed dat je hierover schrijft. Er rust nog steeds een taboe op mutileren. En ik loop gewoon rond met blote armen en mensen zien zeker de littekens. Ik heb ze alleen bedekt als het bloedde maar verder heb ik me er niet voor geschaamd. Het is nu eenmaal zo dat in de afgelopen jaren het soms zo moeilijk was dat het erbij hoorde. Tegenwoordig gaat het een stuk beter en ben ik er niet meer mee bezig. Toch zie ik wel eens mensen, of lees ik verhalen over automutileren en dan breekt mijn hart een klein beetje. Omdat ik de pijn die daarbij hoor zo goed en ik het zo vreselijk vind dat wij van binnen en buiten zo beschadigt zijn. xx

    Like

    • Steffanie Huurman zegt:

      Ik loop ook gewoon rond met blote armen. Maar soms heb ik weer het gevoel alles te willen bedekken. Het is inderdaad een enorm taboe, ik snap het wel, mensen schrikken ervan. Het is “anders” maar als iemand een gebroken arm heeft of iets dergelijks schrikken we ook niet zo erg.

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s