Pesten, voor mij een ware hel

Stilte in mijn blogs

Het is jullie misschien al opgevallen dat mijn blogs wat minder verschijnen de laatste tijd. Dit alles heeft helaas te maken met dat ik niet erg lekker in mijn vel zit. Ik woon sinds mei 2018 op een nieuwe woongroep. Eerst was het daar geweldig, maar nadat er veel wisselingen waren en er 18 personeelsleden en behandelaren vertrokken is het erg achteruit gegaan. Niet alleen in de tekortkoming van zorg, maar ook met de mensen zelf. Hierdoor wordt ik door de hoeveelheid onrust, naast mijn eigen problemen en nachtmerries gepest door mijn medebewoners. De dingen die tegen mij worden gezegd ga ik niet hier noemen, maar wat ik wel kan zeggen is dat het me kwetst, mijn eigenwaarde enorm naar beneden heeft gehaald enzovoort. Het is zelfs zo erg dat ik me niet meer veilig voel op de woning, continu bang ben en angstaanvallen heb. Ik heb sinds kort ook weer andere slaapmedicatie, maar ik blijf slecht slapen, ook omdat mijn buurman om half 5 s’ochtends vaak al wakker is en dan veel kabaal maakt waardoor ik niet meer kan slapen. Toen ik hier kwam wonen had ik gehoopt mijn rust te vinden en eindelijk mensen te vinden die verstand hadden van autisme, mensen die dingen signaleerde van mijn autisme die ik zelf niet kan signaleren, dingen waar ik mee in de knoop lig, maar helaas blijkt weer dat die kennis er niet is. Hoewel ik nu een nieuwe behandelaar heb die wel het een en ander ziet en aanpakt lost het de problemen uiteraard niet 1,2,3 op.
Bovendien triggerd het mij enorm omdat ik al op school 12 jaar lang gepest ben geweest en niet alleen op school, maar ook op stage.

Mijn pestverleden

Zolang ik me al kan herinneren word ik al gepest, het is soms jaren wat rustiger geweest, maar toch keerde het vaak weer terug. Het begon eigenlijk al in de lagere klassen op school. In groep 2 werden er al nare dingen tegen me gezegd en ik weet nog goed dat er een dag was dat we onze knuffel mee mochten nemen naar school. Ik nam mijn geboorte knuffel mimi(mini mouse) mee naar school. En ik weet nog goed dat kinderen deze hadden afgepakt en in het zand hadden gegooid. Ik was hier toen erg verdrietig om. Eigenlijk werd dit gedrag maar steeds erger. En ik snap nog altijd niet waarom ik zo makkelijk gepest word, in de jaren heen heb ik toch aardig geleerd om voor mezelf op te komen. Het enige waar ik nooit in mee ben gegaan is meelopen. Ik heb daar altijd een hekel aan gehad en ik was altijd een rustig meisje op school. Roken en drinken interesseerde me niet. Was je lief voor mij, dan was ik ook lief voor jouw, was je vervelend naar mij? dan zonderde ik me af en moest ik vaak huilen. Jaren is dit door gegaan, ik heb wel wat schoppen gehad, spullen zijn overgegooid, ik werd downy genoemd en er werden dingen op mijn kluisje gekrast met een sleutel. En dat terwijl ik altijd het beste voor had met iedereen. Oke ik was niet de persoon die in grote groepen mee liep en liep liever alleen, maar toch had ik wel een aantal vrienden, de meeste trokken me door deze schooljaren heen. Een aantal hebben me bedrogen en vernederd. Ook in de 1e klas ben ik meerdere malen vernederend, hier wil ik liever niet over uitweiden, maar ik kan wel zeggen dat dit dingen waren die erg traumatisch voor me waren. Deze dingen heb ik nog altijd niet verwerkt. het gevolg ervan was dat ik me erg naar de leraren toe trok, dat was makkelijker voor mij en zei begrepen me juist. Helaas beseffen de pesters niet wat ze me hebben aangericht, mede door hun zit ik nu zo erg in de klins met mezelf, mede door hun heb ik de trauma’s. Ondertussen zie ik wel is dat de pesters gelukkig zijn, sommigen zijn al getrouwd, sommigen hebben al kinderen. Wisten ze maar wat ze aangericht hadden. Het lastige vind ik dat heel veel pesters pesten die zelf gepest zijn. Het is apart om te zien dat als je zelf ”stoer” doet en mee pest je zelf niet meer gepest word. Ik kon dit alleen niet, ik weet wat het met mij deed, hoe getraumatiseerd ik ervan ben, ik ga dat niet ook nog een ander aan doen. ik kan dat nooit over mijn hart verdragen.

Hoe voor mij nu verder?

Voor mij is het erg lastig nu, ik kan er nog weinig over zeggen eigenlijk, behalve dan dat we aan het kijken zijn of ik intern naar een andere woning kan verhuizen waar het rustiger is. En waar ik hopelijk beter de zorg kan krijgen die ik nodig heb om hier uit te komen. Ik ben hard met mezelf aan het werk. Ik volg trauma therapie om dingen te verwerken en een plekje te geven. Door het pesten momenteel ben ik zo depri en zo moe dat ik overal zo weinig energie ervoor heb, dat bloggen of creatief bezig zijn maar amper lukt nu. Het is niet dat ik het niet wil, maar ik ben gewoon op. Ik kan erg weinig hebben momenteel en mijn emmer lijkt continu over te lopen, word wel weer beter, maar heeft veel tijd nodig. Voor nu moet ik voor mezelf dus een aantal stappen terug doen wil ik de tijd dat ik nog wel op dit huis woon volhouden. Ondertussen blijven we praten over mogelijkheden, de conclusie is wel dat er snel een oplossing moet komen. Niemand zou dit zo lang op deze manier volhouden. ik hou dit toch al 9 maanden vol, maar nu is genoeg even genoeg voor mij. Ik ben op en het enige waar ik nu opzoek naar ben is wat rust. En dan niet perse in het schrappen van dagbesteding ofzo, want dit zorgt juist voor structuur en trekt me mijn bed uit, maar meer in de zin van meer slapen, meer rustmomenten en dan niet in mijn rustmomenten hardcore dingen willen horen enzo. gewoon echt even rust.

Anderzijds heb ik afgelopen donderdag een ballendeken uitgeprobeerd. Dit is speciaal voor mensen met ad(h)d, autisme etc. . Ik mag hem 2 weken gratis uitproberen, heb er al even onder gelegen en het voelde erg fijn. Zelf heb ik al een drukvest, maar s’nachts ben ik erg vaak onrustig en dan zou zo’n deken ideaal zijn. Ik ben benieuwd wanneer die binnen komt. Wellicht dat ik hier nog wel een review over ga schrijven.

Wordt je nou zelf gepest? Vraag alsjeblieft hulp, blijf proberen als het bij 1 iemand niet lukt. Er is iemand die echt wel kan helpen, of in ieder geval iemand die naar je kan luisteren. Soms is je hart luchten al zo fijn, maar loop hier niet alleen mee rond.

pest je zelf iemand? Of zie je het als grapjes die je verteld? Bedenk alsjeblieft wat je zegt voordat je het tegen iemand zegt. Hoe zou ik dit vinden als dit tegen mij gezegd word? waarom doe ik dit? verdiend hij/zei dit nou echt? Pest niet omdat je ”stoer” wilt zijn, want uiteindelijk is het helemaal niet stoer. Ik weet niet of je het verhaal van de appels kent? nee? lees dit dan is goed door…

Een lerares introduceerde in de les twee appels aan de kinderen. Wat de kinderen niet wisten, was dat de lerares vooraf een van de appels meerdere keren had laten vallen. Dat kon je alleen van de buitenkant niet zien, beide appels zagen er perfect uit. De kinderen omschreven hoe de appels er hetzelfde uit zagen: ze waren allebei rood, hadden hetzelfde formaat en ze zagen er allebei sappig uit. Niks vreemds aan te zien dus. De lerares pakte de appel die ze had laten vallen en vertelde de kinderen dat ze een hekel had aan die appel. Ze vond hem smakeloos, hij had een lelijke kleur en het takje was veel te kort. Ze zei dat de kinderen hem ook niet leuk moesten vinden en dat ze nare opmerkingen tegen de appel moesten maken. Sommige kinderen keken de lerares aan alsof ze gek was geworden, maar de appel ging de klas rond. ‘Je bent een stinkende appel’, ‘Ik weet niet waarom jij bestaat’, ‘Je hebt waarschijnlijk wormen’ en dergelijke. De lerares had op een gegeven moment bijna medelijden met de appel.

Vervolgens ging de andere appel de klas rond en zeiden ze lieve dingen. ‘Jij bent een lieve appel’, ‘Je hebt een mooi velletje’, ‘Wat een mooie kleur heb je’ en ga zo maar door. De lerares hield beide appels omhoog en ze hadden het nog even over de overeenkomsten en verschillen van de appels. Er was geen verschil, de appels zagen er nog altijd hetzelfde uit. Vervolgens sneed de lerares de appels door. De appel tegen wie ze lief waren geweest, was mooi, vers en sappig van binnen. De appel tegen wie ze stom deden, was gekneusd en papperig aan de binnenkant. De kinderen legden meteen het verband. Ze begrepen het echt. Wat ze in de appel zagen – de kneuzingen, het papperige, de gebroken stukjes – dat is wat er ook gebeurd wanneer je onaardig bent tegen iemand anders. Wanneer mensen gepest worden, kinderen in het bijzonder, voelen zich verschrikkelijk van binnen. En soms zeggen ze niet hoe ze zich voelen. Als we de appel niet hadden opengesneden, dan hadden we nooit geweten hoeveel pijn we de appel hadden gedaan.

Dit stukje vond ik op internet, het laat heel goed zien wat pesten met een mens doet, laat dit een belangrijke les zijn. Ook al lijkt iemand aan de buitenkant heel sterk en jouw opmerkingen of gedragingen niks uit te maken, het kan best zijn dat iemand er dus helemaal kapot aan gaat, onthoud dat goed!

Bedankt voor het lezen van mijn blog. Ik zou het fijn en leuk vinden als jullie mijn blog delen. Zo komen meer kijkers en hopelijk help ik andere mensen dan zo ook een beetje.

-Steffanie’s wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s