Verdwijnen van de werkelijkheid

Ik lach terwijl ik moet huilen.
Ik praat terwijl ik stil wil zijn.
Ergens wil ik schuilen.
Even geen ellende, even geen pijn.

Ik doe alsof er niks aan de hand is.
Want zo krijg ik geen vragen.
Dan hoef ik niet op het moeilijke te antwoorden.
Hoeven andere mijn last niet te dragen.

Ik doe gezellig terwijl ik in bed wil liggen.
Ga naar het licht terwijl ik duister wil.
Want daar kan ik me lekker verstoppen.
Daar is het veilig, daar is het stil.

Het is niet dat ik het niet uitleggen wil.
Maar mijn hart doet soms te pijn.
Soms zijn geen woorden beter.
Alles gewoon zo laten zijn.

Toch is niks beters dan iemand om je heen.
Iemand die een arm om je heen slaat.
Je troost en zegt je bent niet alleen.

Of een maatje die kwispelt.
Een lik geeft over je gezicht.
Je tegen je aan duwt.
Jouw eigen redder, jouw licht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s