De avonturen van Mika week 12

Mika kwam weer langs

Ik vind het altijd zo leuk als ik eindelijk Mika weer mag zien. Voor de mensen die mijn eerdere blogs nog niet gelezen hebben, Mika is mijn hulphond. Mika is nu in opleiding bij de trainers en zodra de pubertijd voorbij is zal hij naar mij toe komen. Mika is een kruising tussen een Golden retriever en een Friese stabij. Eergisteren was het dan eindelijk weer zover. Mika was enorm gegroeid echt wel dubbel zo groot als een maand geleden toen hij bij mij op viste kwam. Ik was zo blij… ik was namelijk bang dat hij mij na 1x gezien te hebben me niet zou herkennen, maar verbazingwekkend genoeg herkende hij me wel. Eenmaal bij mij heb ik lekker met hem zitten knuffelen. Op een gegeven moment had ik hem opgetild en op schoot gelegd en toen draaide hij zich om en ging op zijn rug liggen. Het was net alsof hij zei please aai mijn buikje haha. Ook heb ik hem getraind. Ik heb hem pootje laten geven, laten zitten en hem een aantal keer geroepen. Ik had overigens een onwijs leuk speeltje gevonden. Zoals jullie weten heb ik autisme en ik vond een hondenspeeltje met een autisme logo erop. Het geld zou gaan naar hulphonden voor mensen met autisme. Mika vond het speeltje onwijs leuk en heeft er mee zitten spelen. Ook heb ik voor elkaar gekregen dat ik Mika voor een groot deel 1x in de 2 weken zal gaan zien. Zo is het voor mij makkelijker vol te houden, ik merkte namelijk dat ik een soort heimwee creëerde naar Mika toe en dat ik daar wat verdrietig van werd.

Wat Mika met me doet

Niet iedereen is een hondenmens. Maar wat bij de meeste dieren toch wel gelijk is, is dat ze een enorme berg liefde met zich mee dragen en onvoorwaardelijk van je houden. Ik heb een enorme zwak voor honden. Ik kan namelijk enorm depressief zijn, me wanhopig voelen en alleen, maar als ik op straat loop en er komt een kwispelende hond (zonder dat hij me kent) naar me toe, dan word ik onwijs vrolijk. Het verzet mijn gedachten. Ik ben altijd thuis ook al met honden opgegroeid en ik werd er enorm rustig van. Ze veroordelen je niet, ze zijn puur en geven zoveel liefde. Dit heb ik ook met Mika. De afgelopen weken waren moeilijke weken, maar toen ik gisteren Mika weer even bij me had, ik hem knuffelde en zoveel liefde kreeg, kreeg ik het eindelijk voor elkaar om mijn spanning een stuk te laten zakken. Ik heb als crisisplan een pannen schema en die loopt van 1 tot 5 waarbij pan 5 enorme spanning is. Hier bleef ik al 2 weken in zitten en het zakte zelden. Ik ben moe en was ook begonnen met medicatie ophoging, alles leek even teveel te zijn waardoor ik enorm geprikkeld was en geen prikkel kon verdragen. Maar toen ik Mika gisteren zag en ik met hem ging knuffelen, voelde ik me zo gelukkig. Ik werd rustig als hij bij me lag. Mijn concentratie leek voor mijn gevoel wat minder te zijn. Maar het deed wat met me toen ik mijn bonkje liefde in mijn armen had. Het hielp echter zo goed dat ik van pan 5 naar 4 ben gegaan en ik er nu weer naar uit kijk om hem te zien. Gelukkig duurt het nog maar anderhalve week voordat ik hem weer in mijn armen kan sluiten. Ik ben blij dat hij me nu al zoveel geeft, ik moet er ook niet aan denken als ik hem zou moeten afgeven. Hij vind echt een hoop oké en leert echt enorm snel. Ik hoop dat zijn pubertijd snel voorbij is en gewoon ook enorm mee valt, want des te eerder komt hij dan voorgoed bij mij wonen. Met hem hoop ik dat ik weer kan gaan treinreizen, dat ik rustiger slaap, misschien zelfs geen medicatie meer nodig heb. Met hem hoop ik rustiger de winkels in te gaan en naar spannende afspraken. Maar wat ik het meeste hoop is dat ik me rustiger voel, ik minder overprikkeld ben, ik niet meer hoef weg te lopen of mezelf pijn hoef te doen als mijn spanning weer is te hoog zit. Maar ook vooral dat ik me niet meer alleen voel, dat ik wat heb waar ik het voor doe hoe moeilijk de momenten ook mogen zijn en dat ik misschien helemaal niet meer opgenomen hoef te worden. Als dat allemaal uit komt…..dan kan ik weer zelfstandig treinreizen, slik ik misschien wel minder medicatie , voel ik me niet meer alleen en voel ik me minder onbegrepen en misschien kan ik dan zelfs zelfstandig gaan wonen met ambulante begeleiding. Als dat uitkomt….pff dat had ik nooit kunnen bedenken, is ook moeilijk om dat nu al voor me te zien merk ik, maar dromen mag en hopen ook. Ik heb er vertrouwen in.

Foto’s van Mika

Wat is nou beter dan mijn blog af te sluiten met een paar mooie foto’s van mij en Mika die dag. Ik ben echt verliefd op Mika, het is echt mijn allesje. Hieronder dus een aantal foto’s van Mika. Ik hoop dat jullie genoten hebben van deze blog. Geef gerust een like/reactie en vergeet je niet te abonneren op mijn blog door me te volgen. Vul je e-mail adres in en elke keer als ik iets plaats wordt er een mail gestuurd. Delen van mijn blog kan uiteraard ook en zou ik erg waarderen.

Steff@nie’s wereld

2 gedachtes over “De avonturen van Mika week 12

  1. Nel Huurman zegt:

    Jullie groeien ongetwijfeld naar elkaar toe. Dat zie je al aan de foto’s. Zo mooi om te zien.
    Hopelijk zijn jullie binnenkort samen.
    Mika wordt een verijking van je leven Steffanie.
    Wachten duurt lang maar de beloning is groot!!
    Liefs van tante Nel

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s