Psychiatrie-Een dagboek van een wanhopig jonge vrouw

Waar gaat deze blog over?

Ik heb een tijdje na gedacht of ik deze blog wel moest schrijven. Of het wel kon en of ik niet iemand daarmee een zwart gat in duwde. Ik overlegde. Ik noem geen namen, geen instanties, geen plekken, nee ik houd het neutraal. Wat je dus gaat lezen in deze blog kan heftig zijn, maar misschien is het ook herkenbaar. Deze blog gaat namelijk best wel prive zijn. In deze blog ga ik wat uitleggen over mezelf, over de afgelopen week en hoe ik en waarschijnlijk een hoop andere tegen dingen aan kijken, maar ook tegen dingen aan hikken. Het vastlopen in de psychiatrie. Wel willen, maar niet verder kunnen komen. Wel dingen aanreiken, maar in die visueuze cirkel blijven. Ik schrijf een brief aan de psychiaters/psychologen van nederland en wellicht ook belgië. Maar vooral uit ik mijn gevoel.

Ben je zelf heel gevoelig? Zit je niet lekker in je vel? wellicht moet je dit dan even een andere keer lezen.

Mijn verhaal

Het leed dat psychiatrie heet is vreselijk. Al jaren loop ik in de psychiatrie en wipte van behandelaar naar behandelaar, psychiater naar psychiater en instantie naar instantie. Steeds weer vastlopend en niet verder komend. Jaren verstrijken en soms is genoeg dan ook genoeg. Dan ben je er klaar mee dat je als pingpongbal gebruikt word, als jojo heen en weer geslingerd word. En zo dus ook deze week. Maandag nacht, ik voelde me niet lekker, veel tegenslag gehad en op de woning waar ik woon waren wat ruzies die een beetje uit de hand liepen. Ik als iemand met autisme ben daar heel gevoelig voor. De overprikkeling werd me teveel waardoor ik uiteindelijk opgenomen moest worden met een IBS(in bewaring stelling ). Dit was mijn 7e opname al in 6 maanden. Allemaal maar voor een paar dagen of max. een week, puur omdat ze niks met me kunnen of niet weten hoe verder. Niet dat ik verwacht dat hun alle oplossingen hebben, maar mee denken is altijd welkom. Maar steeds als we er niet uit komen willen ze me steeds weer naar huis hebben. Maarja denk ik dan, waarom neem je me op als je me de volgende dag naar huis wil hebben? Mijn woning stuurt me heen en zodra ik in opname ben sturen ze me weer terug. Zo ook met deze IBS waarbij ik na een dag al eigenlijk weer naar huis moest, uiteindelijk ben ik gisteren 17 januari thuis gekomen zodat ik mijn behandelaar dan kon spreken. Die ochtend leek ik me wel iets beter te voelen dan voorgaande dagen, maar later merkte ik dat dit toch mijn masker was. Wellicht zat dat masker er omdat ik wist dat wat ik ook zei ik toch wel naar huis moest van de psychiater die er op dat moment was. Ik had hem al vaker gezien. Ik krijg altijd rillingen van diegene. Ik voel me zo onbegrepen door hem, zo’n onsymphatiek iemand, zo geen inlevingsvermogen. Heeft zijn oordeel al klaar voordat ik hem gesproken heb. Zo ook gisteren. Nadat ik dinsdag mijn behandelaar gesproken had hadden we besloten dat we donderdag verder zouden kijken en hij zei gelijk je gaat vandaag naar huis, dat heb je besproken.Ik wist dat ik naar huis moest, hij zou me geen dag langer laten zitten zelfs niet als ik een IBS zou hebben. Ik wist niet goed wat ik wilde… naar huis, of in de opname blijven, allebei leek het niet goed te zijn op dat moment. Op dat moment was ik er ff klaar mee en ik dacht echt dat ik dan maar beter terug naar huis kon gaan. Dus zo gezegd zo gedaan, tas ingepakt en opgehaald door iemand van mijn woning. Het enige wat ik eigenlijk wilde was hulp, maar zelfs als ik vertelde waar ik hulp bij nodig had leek er niet geluisterd te worden. Dan leek het alsof ik een taal sprak die niemand begrijpen kon. Ik wilde geholpen worden, enkel geholpen worden. En nee niet door aandacht te vragen, maar door gewoon eerlijk te zijn. En toch wordt je dan alsnog naar huis gestuurd, IBS of niet. En dat opzich maakte me niet eens uit, maar het feit dat ik met lege handen en zonder plan naar huis gestuurd werd, dat maakte me boos en wanhopig.

Mensen zien niet wat er in me omgaat en zoals ik al zei, als ik het uitleg lijk ik een compleet andere taal te spreken die niemand begrijpt…waar niemand nog een touw aan vast kan knopen blijkbaar. Toch ook al zien mensen het niet snel aan mij, er zijn zeker wel signalen. 1 daarvan zijn mijn ogen. Op het moment dat het echt niet meer met mij gaat worden mijn ogen dof, de twinkeling erin verdwijnt en ze staan leeg, vol verdriet. Anderen kunnen dit zien, maar je moet me wel langer dan een dag kennen om daar achter te komen. Intense emoties overstromen me dan en ik voel leegte, eenzaamheid, onbegrip en wanhoop. Vooral wanhoop. Een jonge vrouw die graag de cirkel wil verbreken , er daadwerkelijk alles voor doet, maar die telkens een muur voor haar gezicht krijgt waardoor ze vast loopt en niet verder kan. Terwijl ze wel degelijk verder wil. Ze is juist de gene die met opties komt, hierdoor voelt het eigenlijk alsof ze haar eigen behandelaar is. Ze vraagt om hulp bij andere mensen, maar het antwoord wat je dan steeds weer hoord is: ”We kunnen er niks aan doen”,”We kunnen niks voor je doen”,”Dit ligt niet bij ons” en ”Wat denk je zelf te kunnen doen”? Kom ik om hulp vragen bij anderen als ik al wist hoe ik mezelf moest helpen? NEE! Wat maakt het dan toch zo moeilijk? Zijn het mijn problemen? Doe ik dan misschien iets verkeerd? Maar mensen zeggen van niet, mensen zien dat ik mijn best doe en omdat ik mensen oprecht wil vertrouwen….geloof je ze. Want je weet dat er ook echt wel goede mensen zijn, met hun hart op de juiste plaats. Ook al zijn deze moeilijk te vinden, ze zijn er wel.

En toch weet ik dat ik ook niet de enige ben die dit ervaart. Dat ik niet de enige ben die maar in die cirkel blijft zitten, er wel uit wil komen, maar niet verder komt hoe hard je je best ook doet. Ik weet dat de wachtlijsten lang zijn. Ik weet dat ik niet de enige ben die deze strijd voert met de psychiatrie en de vele psychiaters en psychologen die er zijn. Dat ik niet de enige ben die steeds weer tegen die muur oploopt of die de enorme zorgtekort merkt. Ik heb namelijk ook zat mensen gesproken als ik in een opname zat, met hetzelfde dilemma. En helaas ook ik. Spijtig genoeg vecht ik er al jaren tegen en ook voor. Als ik dit kon veranderen had ik het ook zeker gedaan. Toen ik gisteren werd opgehaald brandde de tranen in mijn ogen. Niet omdat ik weg moest, maar omdat er niks veranderd was en ik weer aan mijn lot overgelaten werd. Ik voelde me inmens depressief en vragen spookte door mijn hoofd. Wie kan me wel helpen? Waar moet ik heen? Kan ik nog wel ergens heen? Hoe nu verder? Waar vind ik nog structuur en vastigheid?(iets wat voor mij zelfs van levensbelang is) Moet ik verhuizen? En zo ja waarheen dan en gaan ze me daar wel kunnen helpen? Allemaal vragen waarvan ik weet dat ik er geen antwoord op zal krijgen op kort termijn, misschien op sommige vragen wel helemaal niks. Uiteraard weet ik ook wel dat een zorgverlener niet alles oplost, of gaat oplossen. Ik ben gewoon radeloos, wanhopig. Ik heb gedacht …zal ik de 2e kamer mailen met een brief hoe wij mensen in de psychiatrie dit ervaren? Of schrijf ik een brief aan de psychiaters en psychologen van Nederland en wellicht ook België? Ik dacht na, eerst wist ik het niet en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ik zou beginnen met een brief schrijven aan de psychiaters en psychologen. Uitleggen wat mijn gevoel is. Dit alles schreef ik in mijn dagboek, maar omdat ik weet dat er meer mensen zijn in het zelfde schuitje, wilde ik dit delen. Normaal zou ik nooit iets uit mijn dagboek delen, maar ik voelde dat ik het nu moest doen. Want de manier hoe mensen behandeld worden moet gewoon veranderen. Dus hieronder de brief….

Brief aan psychiaters en psychologen

Beste psychiater/psycholoog,

Ik kom bij u in de kliniek of op gesprek. Uitgeput en moe van het vele vechten en strijden( onderanderen tegen u en andere mensen) van de afgelopen tijd. Ik loop op mijn tenen en weet van ellende niet meer hoe ik hier ooit nog uit moet komen. Het is niet dat ik er niet voor wil gaan, maar telkens bots ik tegen een muur en hoor ik dat niemand me op dat moment kan helpen, altans dat is de conclusie die ik eruit haal. Als ik bij u kom, voor de eerste keer (of wellicht hebben wij elkaar al vaker gezien) en ik leg u vervolgens uit waar ik hulp bij nodig heb. Dat ik vastigheid, structuur, duidelijkheid en begrip nodig heb, dan kunt u mij niet helpen. Ik leg u uit dat ik een goed crisisplan nodig heb, dat ik daar al lang op wacht. Ik leg u uit dat ik taxi vervoer nodig heb zodat ik naar mijn ouders kan, maar dat ik daar al heel lang op wacht. En ik vertel u wat me dwars zit, terwijl ik u amper ken. Ik vertel alles in vertrouwen, omdat ik hoop dat u mij kan helpen omdat ik zelf vast loop. Ik vraag om hulp bij allerlei problemen en dan vraagt u na dit alles verbaast waarom ik niet meer verder wil leven. Spijtig genoeg laat dit mij al zien dat u dit gevoel blijkbaar nog nooit hebt gevoeld. Het gevoel wel te willen, maar niet te kunnen. Ik besef me maar al te goed dat wij cliënten tegenwoordig maar poppetjes zijn in uw spel. En dat elke keer als wij een zet zetten(een stap vooruit,een idee of plan), u schaakmat zet en wij geen kant op kunnen. (niet verder komen door bijvoorbeeld naar huis gestuurd te worden) Het lijkt wel alsof dingen voor ons onmogelijk wordt gemaakt. Ik schreeuw zowat om hulp, ik wil het schreeuwen, maar het komt er niet uit. Want blijkbaar kan ik u niet genoeg vertrouwen. U ziet de buitenkant. U kunt die blik zien in mijn ogen als u wilt, maar kijkt er niet eens naar. U ziet mijn depressiviteit, maar kijkt niet naar de binnenkant, naar het echte gevoel. U kijkt niet naar mij als mens, maar als een poppetje in uw schaakspel.

U gaat waarschijnlijk om 6 uur weer lekker naar huis. Naar uw gezin of wellicht op stap met vrienden. Zodra u de deur uit stapt denkt u al niet meer aan me of aan alle andere mensen die uw hulp vandaag zo hard nodig hadden. U steekt aan de eind van de maand een lekker bedrag in uw zak en geniet vast van uw leven. Niet verkeerd bedoeld, u verdiend het geld, daar werkt u voor, maar inplaats van alles uit een boekje te doen, als een robot te beoordelen vraag ik u of u misschien is naar de mens kan kijken. Of u kan inleven in ons, wij die u hulp op deze momenten zo hard nodig hebben op welke manier we dit dan ook laten zien. Of u oplossingsgericht met ons mee kan denken, met niet alleen ons, maar ook met de behandelaren van de cliënt. Dit alles zonder dingen van te voren in te vullen, zonder te oordelen voordat u diegene heeft gezien, ook al is het voor de zoveelste keer.

Ik spreek nu over alle psychiaters en psychologen die dit niet doen. Ik weet niet of dit gelezen word, maar mocht een psychiater/psycholoog dit lezen en komt dit verhaal bij u bekendt voor? Weet dan dat u misschien 1 van deze psychiaters/psychologen kan zijn. Mensen hebben echt uw hulp nodig, sommigen nog meer dan anderen. Ik en een hoop anderen willen niet steeds weer tegen die muur staan of tegen een muur praten. Als wij vragen om hulp of een directe omgeving vraagt om hulp, dan is dat niet zonder reden. Zoek uit welke reden dit is, waar heeft iemand echt hulp voor nodig , wat kan ik voor iemand betekenen en als ik dit niet kan wie kan mij hier dan bij helpen? Help ons op welke manier dan ook, maar stuur ons niet steeds naar huis met niks, of iets waar we niks aan hebben. Stuur ons niet naar huis (zonder hulp),omdat u het niet meer weet. Iemand komt niet voor niks bij u, iemand komt niet voor niks om hulp vragen en iemand komt niet voor niks bij u in de kliniek. Uiteraard kan je door vragen te stellen inzichten geven aan de ander, maar stel die vragen dan ook. We hebben u en alle andere mensen in de zorg heel hard nodig!

getekend, een wanhopige vrouw

Tot slot

Hoe heb je dit stuk ervaren? Is het herkenbaar voor jouw? Of ben jij een van de psychiaters/psychologen die dit herkend of die hier mee te maken heeft? Weet dat ik deze blog niet bedoeld heb als frustratie gericht op 1 iemand, ik heb dit echt over het algemeen geschreven. Ik weet ook dat er goede psychiaters en psychologen zijn. Ook al zijn ze moeilijk te vinden, ze zijn er echt.
Denk je er wel is aan om niet meer verder te willen?
Dan wil ik adviseren ga toch naar je behandelaar toe, kan je het niet vinden of helpt diegene je niet? Blijf zoeken, want op een gegeven moment vind je er wel 1 waar je mee verder kan.
Vind je het lastig of kan je je behandelaar niet spreken? Ga dan naar http://www.113.nl of http://www.1813.be voor België waar je kan chatten of kan bellen als alles veel te hoog zit en je aan suïcide denkt.

Steffanie’s wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s