Bad day

Een bad day hebben

Iedereen heeft wel is een bad day. Zo’n dag dat je liever in je bed wil blijven liggen en even geen prikkels kan hebben en even niemand wil zien. We weten natuurlijk ook allemaal wel dat dat niet goed is voor ons en we ons er niet beter door gaan voelen. De laatste weken heb ik hier erg last van. Ik blijf niet in bed liggen, ookal zou ik dat wel graag willen. Inplaats daarvan voer ik de activiteiten uit die ik moet doen ook al staat het op dat moment wel op een laag pitje. Soms kan het zo moeilijk zijn om je er toe te zetten. Dat herken ik maar al te goed.

Waarom voel ik me zo en hoe ziet het er bij mij uit?

Dit komt eigenlijk door de feestdagen, ik moet daar eigenlijk altijd weer drie maanden van bijkomen wil ik me weer een beetje normaal voelen. Deze momenten heb ik vooral als ik veel structuur en vastigheid mis of dat heel veel dingen anders gaan dan ze moeten. Ook mijn omgeving, eenzaamheid en de hoeveelheid emoties die om mij heen zijn kunnen hieraan bijdragen. Het versterkt als het ware gevoelens die ik heb. Ik ben dan net een spons. Is er iemand in mijn omgeving aan het huilen dan huil ik mee of ik voel zo strerk die emotie dat ik me zelf somber ga voelen. Uiteraard probeer ik hiervoor uit te kijken. Hierdoor ontvlucht ik nog wel is situaties, vooral als mensen boos zijn, dat is een emotie waar ik erg slecht mee overweg kan. Bij mij ziet somberheid er erg lastig uit. Vaak weet ik het namelijk te verbergen en niemand die het dan ziet, merkt of er last van heeft. Maar soms is genoeg genoeg en kan ook ik het niet meer tegen houden of verbergen. Zo ook de afgelopen weken. Ik zit in mijn hoogste spanning en kan me moeilijk ergens toe zetten, depressie stijgt dan weer de kop en ik voel me mega down met alle gevolgen nadien. Ik automutileer dan meer en krijg meer en sterkere suicide gedachtes. Als de spanning nog hoger neigt kan het tot acties leiden en dat proberen we dus te voorkomen.

Uiteraard heeft het niet alleen met feestdagen te maken, ook dingen waar ik over pieker maken de gevoelens er niet beter op. Zo zit ik de laatste tijd niet erg lekker in mijn vel omdat ik het idee heb dat ik niet op de juiste plek woon. Toen ik namelijk een half jaar geleden verhuist was was ik blij dat ik eindelijk kon verhuizen naar een plek waar ze autisme begrepen en mij de juiste begeleiding, structuur en vastigheid konden bieden. En eerst was dit ook zo, maar later….hoe meer mensen weg gingen , hoe meer het een puinhoop werd. De zorg die ik nodig heb kan niet meer geboden worden en er is een enorm gebrek aan kundigheid en personeel. Maar ook is er daardoor weinig structuur en vastigheid…juist het geen wat ik zo hard nodig heb. Kijk ik weet best dat de wereld zich niet aan mij kan aanpassen…..dat ik me moet aanpassen aan de wereld, omdat ik het anders niet ga redden in deze wereld. Hierdoor loop ik dus continu op mijn tenen en op een gegeven moment ga je dan gewoon op je bek om het maar even zo te zeggen. Zo ook nu. Ik sprak er vandaag met mij behandelaar over. Moeten we dan toch weer naar een andere plek kijken? Zal het op een andere plek anders zijn? We bekeken vandaag de opties…..verhuizen was geen optie, want ergens anders zou het niet heel anders zijn. Er waren verschillende opties. Zegerkwartier alphen a/d rijn……tja nee want dat is begeleid wonen waar je alles moet delen en daar kunnen ze ook niet de zorg geven die ik nodig heb…..toen kwamen we bij vught rijnier van arkel…, nee ook geen optie want dan kunnen mijn ouders nog amper naar mij komen en ik naar hun en aangezien dat een groot deel is van mijn entwerk kan ik niet zo ver gaan wonen. Treinreizen kost teveel energie en ik zou dan minstens 5x moeten over stappen, niet te doen dus. Toen kwamen we bij prodeba…..ook een begeleid wonen, dus dat werd het niet. En toen de laatste ….een 9 maanden durende opname bij demence…. leek ook geen optie, juist omdat we geen opnames meer wilde en ik naast demence geen huis heb dan….dus tja….er zijn geen opties meer lijkt wel. Er lijkt geen plek meer te zijn waar ze genoeg verstand hebben van autisme en de zorg kunnen leveren die ik nodig heb. Naast al deze zorgen en het nog een jaar wachten op mijn hulphond, moet ik het dus doen met wat ik nu heb. Er lijkt geen andere uitweg te zijn. Mijn medebewoners zijn niet erg gezellig, er is vaak ruzie of geweld en ik ben altijd vroeg wakker doordat mijn buurman al heel vroeg wakker is en niet zachtjes doet. Hierdoor heb ik ook een enorm gebrek aan slaap en medicatie ophoging heeft hierin helaas weinig gedaan. Met deze zorgen en problemen (wat nog maar een topje is van de ijsberg) neigt het toch wel naar een opname. Ik zit niet lekker in mijn vel en weet niet hoe lang ik het nog zo vol houd, voordat er een uitbarsting komt bij mij. Ik probeer het tegen te gaan, te vechten, maar merk dat het moeilijk is. Voor nu lijkt het nog niet linea direct nodig een opname, dat wil ik zo graag houden. Ik vind opnames namelijk niks, ze kunnen me daar niet helpen en als ik na een week weer thuis kom zijn de problemen niet weg. Voor nu kunnen we er helaas niks mee, ik hoop dat de plek weer snel wordt zoals het eerst was, maar ik vrees dat dit nog wel even kan duren.

Ik houd jullie uiteraard op de hoogte hoe of wat, zal binnenkort weer een gedicht delen en wat laten zien wat ik gemaakt heb.

Steffanie’s wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s