Even voorstellen!

 

Welkom op mijn eerste blog.

Voordat ik echt aan mijn blog ga beginnen wil ik me toch even voorstellen. Ook ga ik vertellen wat je op deze blog kan vinden, mocht je tips hebben zijn ze van harte welkom. Mochten er spelfouten in zitten dan sorry daarvoor, ik heb waarschijnlijk dislectie en kan er weinig aan doen. Toch hoop ik dat jullie mijn blog leuk vinden en mijn blog gaan volgen.
 

Wie ben ik?


Nou mijn naam is dus Steffanie,ik ben 23 jaar en heb
zwart haar. Mijn oog kleur is eigenlijk niet echt duidelijk omdat alle kleuren er eigenlijk in zitten. Mijn hobby’s zijn best wel variërend. Zo ben ik dol op creatief bezig zijn en dat is echt een enorm groot begrip, je hoeft maar aan mij te vragen of ik iets kan en ik doe het voor je. Tuurlijk kan ik niet alles, maar wel veel. Momenteel maak ik veel kaarten, heb ik een art journal , maak ik memorydex kaartjes en kleur ik. Daarnaast volg ik dagbesteding waar ik ook creatief bezig ben en daar ben ik bezig met stenen schilderen, naambordjes maken, producten zoals glas en houten lijstjes met foto’s bewerken en uiteraard nog veel meer. 
Naast mijn creativiteit ben ik erg muzikaal. Zo heb ik blokfluit leren spelen, panfluit leren spelen, djembé en keyboard , maar momenteel speel ik gitaar en volg ik daar les voor. Ook zing ik graag en zit ik al jaren op koren. Ik begon ooit op de basisschool met een schoolkoor. Daar deden we ook musicals een aantal keer per jaar. Toen ik van school af ging ben ik een aantal jaar gestopt. Later toen ik in instellingen ging wonen( daarover later meer) ben ik in een band gegaan. Hier heb ik een jaar op gezeten, maar uiteindelijk viel de band uit elkaar en ben ik er vanaf gegaan. Toen volgde popkoor prestige, maar hier zaten 150 leden op en we repeteerde in een kleine ruimte en er was niemand van mijn leeftijd dus daar ben ik mee gestopt. Ik heb het toen een tijdje met rust gelaten, maar miste het toch en ben opzoek gegaan naar een koor dat meer bij me paste. Begin dit jaar ben ik toen bij jeugdpopkoor out of the blue gegaan, een heel fijn koor voor allemaal jongeren van mijn leeftijd en iets jonger waar iedereen gelijk was aan elkaar en waar het niet raar was of lastig als je een beperking of psychisch probleem had. Helaas heb ik hier maar 5 maanden op gezeten, omdat ik later verder weg moest verhuizen en ik het niet aan kon met de reistijd.

De instellingen en mijn problemen

Dit brengt ons bij mijn verdere uitleg wat betreft de

instellingen waar ik heb gewoond en nog steeds woon.

We zijn nu bij het lastige stukje aangekomen waarin ik

ga uitleggen hoe het zit en wat ik heb. Met mijn

geboorte had ik een moeilijke start, bij mijn geboorte

ben ik gereanimeerd geweest, ik had zuurstof tekort en

een ingeklapte long en was een maand te vroeg met

spoed geboren. Hierdoor heb ik een hersenbeschadiging

opgelopen waardoor ik eigenlijk ook niet zou kunnen

lopen en praten.

 
Door intensieve therapieën en hulp van logopedie kan

ik dit gelukkig allemaal wel en loop ik enkel enorm

achter (ongeveer 4 jaar) in mijn ontwikkeling. Ik leerde

laat praten en lopen , alles vond ik eng of vies aan

voelen. Een gevoelig meisje al zeg ik het zelf. Ik was

anders dan de meeste kinderen. Toch ronde ik netjes de

basisschool af en mijn vmbo opleiding. Maar met de

jaren maakte ons gezin steeds meer mee en trauma’s

stapelde zich op, ik begon mezelf in de weg te zitten,

werd al jaren gepest en toen ik in de 4e klas van het

vmbo zat was ik het zat. Ik at bijna niet meer, sliep

bijna niet meer, begon me somber te voelen en was

negatief ingesteld. Dus ik ging hulp zoeken bij de

school maatschappelijk werken. Ik kon niet met mijn

emoties omgaan, niet met de innerlijke pijn die ik

ervaarde ….Dus ik schoot de verkeerde kant op. Nee ik

begon niet te roken of te drinken zoals de meeste

jongeren toen deden, nee ik deed iets heel anders , iets

wat uiteindelijk een verslaving is geworden en waar ik

maar niet vanaf kom.

 

Let op wat ik nu zeg is best schrikbarend en voor de meeste misschien zelfs onbegrijpelijk (daarom zal ik er een aparte blog over maken).

Ik ben namelijk mezelf gaan beschadigen, wat begon

met nagels in mijn vel zet en eindigde uiteindelijk ik

mezelf snijden(automutileren) .

 
Het is zeker niet iets waar ik trots op ben. Ik zal er later

meer over uitleggen.

 
Omdat dit probleem dus uit de hand liep werd ik naar

ggz kinderen en jeugd gestuurd.

 
Daar kreeg ik de diagnose autisme en dysthyme

stoornis .

 
Uiteindelijk ging het ook daar van kwaad tot erger en ik

werd suïcidaal, uiteindelijk ben ik met spoed in een

opname bij Curium gestuurd. 8 opnames heb ik daar in

totaal in een jaar gehad , daarna werd ik te oud . Ik heb

toen nog een paar weken thuis gewoond maar na 3

weken kon ik naar een begeleid woonvorm voor

mensen met autisme . Deze instelling heette kwintes.

Het eerste half jaar leek het beter te gaan , maar door

bezuinigingen werd het autisme team na een half jaar

opgeheven en werd het een team voor mensen met

allerlei problematiek. Ik heb er uit Eindelijk nog 3 jaar

gewoond, daarnaast zat ik bij de ggz voor volwassenen

uiteindelijk waar ik ook nog in totaal 4 opnames gehad

heb. En nu woon ik sinds kort bij klinisch herstel

autisme de meander. Maar helaas is ook hier een enorm

tekort aan begeleiding waardoor we ook hier niet de

zorg kunnen krijgen die we nodig hebben, ik reageer

daar niet goed op en heb in 4 maanden tijd dus ook

weer 6 opnames gehad. Deze opnames krijg ik omdat ik

vaak niet veilig voor mezelf ben. Nu lijkt het al zeker 2

maanden redelijk goed te gaan, wellicht komt dit

doordat ik een aanvraag heb gedaan voor een hulphond.

Afgelopen week heb ik van de instelling een volledige

goedkeuring gehad, wat betekend dat ik hier een

hulphond mag.

De stichting dogs4help gaat mij helpen met het

opleiden van mijn hulphond. Maar eerst zal mijn hond

(die ze al zelfs hebben gevonden en die ik mika

genoemd heb) de eerste 7 tot 9 maanden getraind

worden tot hij zindelijk is en de ergste pubertijd voorbij

is. Daarna ga ik samen met hem trainen. 

 


Dit is Mika. Is het geen schatje?

received_22111969189330342274763704343390893.jpeg
 
Op het moment gaat het dus redelijk met me.

De diagnoses zijn veranderd en heb nu alleen last van

inspannings astma, epileptie(waar ik eigenlijk geen last

meer van heb doordat ik medicatie slik) , last van

paniek aanvallen en hyperventilatie, depressie en

ptss(waar ik geen officiële diagnose voor heb)en waar

ik nog wel een diagnose voor heb is dan ass(autisme) en

een ongespecificeerde persoonlinkheidsstoornis( als er

behoefte voor is kan ik een blog maken over mijn

diagnoses, hoe ze bij mij werken en hoe ik hiermee om

ga/wat het voor mij betekend) verder heb ik last van

vermoeidheid door slaapproblemen.

En verder?

Verder kan je verwachten dat je blogs vind over mij en

eigenlijk alles wat daarbij hoort.

Dus mijn diagnoses, mijn dagelijks leven, maar ook


blogs over mijn creativiteit, muzikaliteit en een kijkje in

de wereld van Mika.


Excuses voor deze grote blog waarin ik me voorstelde,

de andere blogs zullen waarschijnlijk niet zo lang zijn.

 
Laat me vooral weten of ik iets beter kan doen, dat hoor

ik graag.

Greets Steffanie’s wereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s